--> طريحى در منتخب مىنويسد : چون حضرت زينب به حضور يزيد آمد ، فرمود : « يا يزيد ! أما تخاف اللَّه عزّ وجلّ من قتل الحسين عليه السلام وما كفاك ذلك حتّى تستحثّ حرمه وذرِّيّة رسول اللَّه من العراق إلى الشام وما كفاك انتهاك حرمتهنّ حتّى تسوقنا إليك كما تساق الإماء على المطايا بغير وطاء من بلد إلى بلد » . يعنى : « اى يزيد ! آيا در كشتن حسين عليه السلام از خدا نترسيدى واين كار ناهنجارت را كافى نشد چندان كه بانوان حرم رسول خدا صلى الله عليه وآله را از عراق به جانب شام كوچ دادى ودر هتك حرمت ايشان چيزى فرو گذار نكردى تا هنگامى كه ما را به مجلس خود كشاندى ومثل كنيزان ما را بر شتران بىجهاز سوار كردى وشهر به شهر گرداندى ؟ » آن‌گاه يزيد سر خجلت به زير گرفت واين كار را همى از خود دفع مىداد ومىگفت : « خدا لعنت كند پسر زياد را كه حسين را به قتل رساند . من هرگز به قتل حسين راضى نبودم . ابن مرجانه در قتل أو عجلت كرد . » واز اين كلام معلوم مىشود كه اين مكالمات در مجلس متعدد روى داده است كه يزيد از خوف فتنه ، قتل آن حضرت را از خود دفع مىداد . در آن حال عليا مخدره زينب فرمود : « يا يزيد ! ما قتل الحسين إلّاأنت ولولاك لكان ابن مرجانة أقلّ وأذلّ ، أما خشيت من اللَّه بقتله وقد قال رسول اللَّه صلى الله عليه وآله فيه وفي أخيه : ( الحسن والحسين عليه السلام سيِّدا شباب أهل الجنّة ) ، فإن قلت لا فقد كذبت وإن قلت نعم فقد خصمت نفسك . فقال يزيد : ذرِّيّة بعضها من بعض وبقي خجلان » . يعنى : « عليا مخدره فرمود : اى يزيد ! به خدا قسم برادرم حسين را نكشت مگر تو . اگر فرمان تو نبود ، ابن‌زياد پست‌تر وذليل‌تر از اين بود كه اقدام بر چنين امرى بنمايد . اى يزيد ! از خداى نترسيدى كه اقدام كردى به قتل كسى كه رسول خدا دربارهء أو وبرادرش حسن فرمود : الحسن والحسين سيِّدا شباب أهل الجنّة ! اگر بگويى رسول خدا نگفته است ، دروغ گفته‌اى ومردم تو را تكذيب خواهند كرد واگر بگويى گفته است ، خصم خودت شده‌اى . » يزيد چاره‌اى نديد مگر آن كه آيهء : « ذُرِّيّة بَعضها مِن بَعض » را بخواند وسر به گريبان خجالت وشرمندگى فرو برد . در اين وقت عليا مخدره باقلبى حزين وچشمى اشكين اين اشعار بگفت . صرف الزّمان وريب الدّهر أبكانا * ونَغَّصَ العيش منّا حين أبلانا كنّا بأرغد عيش في منازلنا * مع النّبيّ رسول اللَّه مولانا جبريل يخدمنا بالوحي يؤنسنا * واللَّه يعصمنا والخلق يرعانا محلاتى ، رياحين الشريعة ، 3 / 185 - 186